POWRÓT Skuteczne metody leczenia osteochondrozy kręgosłupa szyjnego.

We współczesnym świecie prawie wszyscy ludzie powyżej 25. roku życia cierpią na tę chorobę. Osteochondroza szyjna występuje znacznie częściej niż w innych częściach kręgosłupa. Znaczenie tego tematu jest trudne do przecenienia. W tym artykule przyjrzymy się, dlaczego występuje ta choroba, jak się objawia, jak leczyć osteochondrozę szyjną, jakie leki są skuteczne w jej leczeniu, jakie istnieją metody nielekowe, a także poznamy odpowiedzi na najczęstsze pytania pacjentów z podobną diagnozą. Osteochondroza kręgosłupa szyjnego jest zmianą zwyrodnieniowo-dystroficzną (postępującą) krążków międzykręgowych w odcinku szyjnym kręgosłupa.

Przyczyny osteochondrozy szyjnej

W wyniku działania niżej wymienionych czynników dochodzi do wzrostu obciążenia odcinka szyjnego kręgosłupa, mięśnie szyi starają się kompensować nadmierne obciążenie, dochodzi do ich skurczu, zostaje zakłócone krążenie krwi w tym obszarze, co powoduje zmiany zwyrodnieniowe. Z powodu wielu czynników zachodzą zmiany w krążkach międzykręgowych odcinka szyjnego kręgosłupa, zmienia się ich struktura, zakłóca się ich odżywianie, zachodzą zmiany w małych stawach między kręgami, pojawiają się przyrosty kości trzonów kręgowych z powodu zwiększonego obciążenia zmienionych krążków międzykręgowych. Kliknij, aby powiększyć - terapia ruchowa w osteochondrozie dowolnego odcinka kręgosłupa. Czynniki przyczyniające się do rozwoju osteochondrozy kręgosłupa szyjnego:

• Wada postawy i skolioza
• Nadwaga
• Brak aktywności fizycznej, praca siedząca
• Wcześniejsze urazy kręgosłupa
• Zaburzenie metaboliczne
• Świetna aktywność fizyczna
• Stres i ciągłe napięcie nerwowe
• Niski poziom sprawności fizycznej
• Dziedziczna predyspozycja
• Nawykowe nieprawidłowe pozycje ciała, takie jak trzymanie słuchawki ramieniem
• Stałe napięcie w plecach i szyi wynikające z charakteru pracy (stan napięcia w pozycji siedzącej) wśród kierowców i pracowników biurowych.
• Wady rozwojowe kręgosłupa szyjnego

Stopień rozwoju osteochondrozy szyjnej

Stopień osteochondrozy zależy od obrazu klinicznego i skarg pacjenta. Pojęcia stopnia nie należy mylić z etapami osteochondrozy. Etapy zostaną omówione poniżej.

Pierwszy stopień

Objawy kliniczne są minimalne, pacjent może skarżyć się na bóle o niewielkim nasileniu w odcinku szyjnym kręgosłupa, które mogą nasilać się przy skręcie głowy. Badanie fizykalne może ujawnić lekkie napięcie mięśni szyi.

Drugi stopień

Pacjenta niepokoi ból odcinka szyjnego kręgosłupa, jego intensywność jest znacznie większa, ból może promieniować do barku lub ramienia. Dzieje się tak z powodu zmniejszenia wysokości krążka międzykręgowego i uszczypnięcia korzeni nerwowych. Ból nasila się przy pochylaniu i obracaniu głowy. Pacjent może zauważyć zmniejszoną wydajność, osłabienie i ból głowy.

Trzeci stopień

objawy osteochondrozy szyjnej nasilają się, ból staje się stały, promieniujący do ramienia lub barku. W mięśniach ramienia pojawia się drętwienie lub osłabienie, gdy tworzy się przepuklina krążka międzykręgowego (patrz objawy przepukliny lędźwiowej). Martwię się osłabieniem i zawrotami głowy. W badaniu stwierdza się ograniczoną ruchomość odcinka szyjnego kręgosłupa oraz ból przy palpacji odcinka szyjnego.

Czwarty stopień

Dysk międzykręgowy zostaje całkowicie zniszczony i zastąpiony tkanką łączną. Nasilają się zawroty głowy, pojawia się szum w uszach i upośledzona koordynacja, ponieważ w procesie tym bierze udział tętnica kręgowa zaopatrująca móżdżek i płat potyliczny mózgu.

Objawy w zależności od uszkodzonego kręgu

Osobno możemy wyróżnić zespoły korzeniowe, które prowadzą do pewnych zaburzeń sensorycznych i motorycznych. Różnią się one w zależności od tego, który kręg uciska korzeń kręgosłupa:

• C1: prowadzi do drętwienia i utraty czucia w tylnej części głowy;
• C2: ból w okolicy ciemieniowej i tylnej części głowy;
• C3: zaburzenia mowy, wrażliwość języka, ból i zmniejszona wrażliwość po stronie ucisku nerwu rdzeniowego;
• C4: ból serca, lewego podżebrza, barku, łopatki, zaburzenia oddechowe, obniżone napięcie mięśni szyi;
• C5: ból barku w okolicy zewnętrznej;
• C6: ból promieniujący od przedramienia do kciuka i od szyi do łopatki;
• C7: ból tylnej części barku, od szyi do łopatki, promieniujący do przedramienia do 2-4 palców;
• C8: ból od szyi do barku, od przedramienia do małego palca.

Rozpoznanie osteochondrozy szyjnej

Podstawowe metody diagnostyczne:

• RTG kręgosłupa szyjnego. Jest to metoda mało informacyjna, zwłaszcza w późniejszych stadiach choroby.
• Tomografia komputerowa. Lepiej pokazuje zmiany w kręgach, ale trudno określić wielkość i obecność przepuklin międzykręgowych, a także obecność konfliktu krążkowo-rdzeniowego (ucisk przez przepuklinę rdzenia kręgowego).
• Rezonans magnetyczny. Najbardziej pouczająca metoda. Wyraźnie widoczne są nie tylko struktury kostne, ale także krążki międzykręgowe, przepukliny, ich wielkość i kierunek wzrostu.
• Jeśli podejrzewa się naruszenie przepływu krwi w tętnicach kręgowych, stosuje się ultrasonograficzne skanowanie dupleksowe. Metoda ta pozwala dokładnie określić, czy następuje spadek prędkości przepływu krwi, czy też występują przeszkody w prawidłowym przepływie krwi.

Stadia rentgenowskie osteochondrozy szyjnej.

• Etap 1 – minimalne zmiany w konfiguracji kręgów, wygładzenie lordozy szyjnej (skrzywienie).
• Etap 2 – niestabilność pomiędzy kręgami, możliwe przemieszczenie jednego kręgu względem drugiego, skręt (obrót wokół osi kręgosłupa), niewielkie obniżenie wysokości krążka międzykręgowego.
• Etap 3 – zmniejszenie wysokości krążka międzykręgowego o ¼ w stosunku do krążka znajdującego się nad nim, zmiany w stawach międzykręgowych, osteofity tylne (narosty kostne), zwężenie otworów międzykręgowych i zwężenie kanału kręgowego, w którym zlokalizowany jest rdzeń kręgowy wraz z jego błonami.
• Etap 4 – znaczne zmniejszenie wysokości krążka międzykręgowego, znaczne zmiany w stawach międzykręgowych, ogromne tylne osteofity, znaczne zwężenie otworów międzykręgowych i znaczne zwężenie kanału kręgowego z powstaniem mielopatii.

Objawy

Uszkodzenie górnego odcinka kręgosłupa może objawiać się różnymi objawami, w zależności od lokalizacji i nasilenia procesu dystroficznego, a także od tego, jak poważnie dotknięte są struktury korzeniowe kręgosłupa szyjnego. Często skargi pacjentów sprowadzają się do objawów, które na pierwszy rzut oka nie są ze sobą powiązane, co może skomplikować diagnozę i dalsze leczenie choroby. Ogólnie obraz kliniczny osteochondrozy szyjnej składa się z następującej serii zespołów:

• Kręgowy, charakteryzujący się różnymi rodzajami bólu w tylnej części głowy i szyi.
• Kręgosłup, w którym obserwuje się objawy upośledzonego unerwienia motorycznego i czuciowego, dodatkowo upośledzony trofizm strefy szyjnej powoduje stopniowy zanik mięśni obręczy barkowej i ramion.
• Korzeniowy, wyrażający się objawami bólowymi w okolicy narządów otrzewnej i klatki piersiowej, co wymaga dodatkowej dokładnej diagnostyki w celu różnicowania osteochondrozy i chorób narządów wewnętrznych.
• Zespół tętnicy kręgowej z osteochondrozą szyjną jest zaburzeniem przedsionkowym objawiającym się bólami głowy, zaburzeniami słuchu, zawrotami głowy, a nawet utratą przytomności. Zjawiska te występują z powodu niedokrwienia mózgu z powodu naruszenia tętnicy kręgowej i osłabienia dopływu krwi.

Jak leczyć osteochondrozę szyjną?

Osteochondroza odcinka szyjnego rozwija się stopniowo, a pacjenci zgłaszają się do leczenia już na etapie objawów klinicznych pogarszających jakość życia, w okresach zaostrzeń. O leczeniu osteochondrozy odcinka szyjnego kręgosłupa decyduje wyłącznie lekarz po odpowiedniej diagnozie; samoleczenie w tym przypadku jest niedopuszczalne. Leczenie osteochondrozy szyi ma na celu wyeliminowanie bólu, stanu zapalnego, częściowe lub całkowite przywrócenie uszkodzonych struktur tkankowych i zapobieganie powikłaniom. Leczenie powinno mieć głównie charakter ambulatoryjny; wszelkie zabiegi w domu można wykonywać wyłącznie w powiązaniu z receptą lekarską, po przeprowadzeniu diagnostyki instrumentalnej i laboratoryjnej. W zaawansowanych przypadkach, przy ciężkich stadiach rozwoju zmian neurologicznych i współistniejących patologiach, może być wskazane leczenie szpitalne osteochondrozy szyjnej z możliwością interwencji chirurgicznej.

Leczenie farmakologiczne osteochondrozy szyjnej

Polega na przepisywaniu kursów leków łagodzących objawy bólu i stanu zapalnego. W ostrym okresie wskazane są leki w postaci zastrzyków; po ustąpieniu bólu pacjent przyjmuje tabletki, środki miejscowo działające w postaci maści i kontynuuje przyjmowanie zastrzyków.

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Są uważane za leki z wyboru w leczeniu osteochondrozy szyjnej w celu łagodzenia bólu i stanu zapalnego. Dostępne w różnych postaciach dawkowania. Zmniejszają obrzęk tkanek miękkich, zmniejszając tym samym ból; środki miejscowe działają rozgrzewająco, co poprawia przepływ krwi w dotkniętym obszarze szyjki macicy. Leki te stosuje się przez 5-10 dni, czasem do 2 tygodni. W ostrym okresie NLPZ są przepisywane w postaci zastrzyków; po kilku dniach pacjent przechodzi na formę podawania w postaci tabletek. Warto pamiętać, że długotrwałe leczenie NLPZ niekorzystnie wpływa na błonę śluzową przewodu pokarmowego, dlatego przebieg leczenia zwykle nie przekracza 10 dni.
• Hormony. Jeżeli NLPZ są nieskuteczne, pacjentowi można przepisać znieczulenie przykręgowe w odcinku szyjnym kręgosłupa za pomocą glikokortykosteroidów w celu uśmierzania bólu, najczęściej wstrzyknięcie deksametazonu lub hydrokortyzonu w dotknięty obszar lub tabletki. Leki z tej grupy są przepisywane pacjentom z zespołem korzeniowym szyjki macicy w celu złagodzenia obrzęku włókna nerwowego.
• Środki znieczulające. Są przepisywane w postaci miejscowych blokad nerwowo-mięśniowych, co eliminuje silne objawy bólowe. Blokada może być śródskórna, podskórna, mięśniowa, okołonerwowa lub korzeniowa, w zależności od miejsca wstrzyknięcia. Aby przedłużyć działanie przeciwbólowe, środki znieczulające podaje się razem z hormonami. Leczenie osteochondrozy szyi odbywa się co drugi dzień, w sumie przepisuje się 5-7 takich procedur. Środki znieczulające można także podawać poprzez wstrzyknięcie w specjalne punkty biologicznie aktywne; ta technika leczenia jest rodzajem akupunktury i nazywa się farmakopunkturą.
• Leki przeciwskurczowe i poprawiające mikrokrążenie w okolicach szyjki macicy i kołnierza. Aby leczyć napięcie mięśni w dotkniętym obszarze, można przepisać kwas nikotynowy i inne. Łagodząc skurcze mięśni szyi i poprawiając przepływ krwi, pobudza się przepływ krwi w chorym obszarze, a także łagodzą objawy osteochondrozy szyjnej i stanu zapalnego. W okresie zaostrzenia przyjmuje się również leki moczopędne, aby zmniejszyć skurcz naczyń, a tym samym poprawić mikrokrążenie w dotkniętym obszarze.
• W przypadku przedłużającego się bólu oraz w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju neurotyczności u pacjentki, zaleca się stosowanie środków uspokajających, takich jak nalewka z waleriany, piwonii i herbatek ziołowych, co wpływa na skuteczność leczenia osteochondrozy szyjnej.
• Lokalne czynniki drażniące. Są to działające miejscowo maści, żele, nacierania, które działają rozgrzewająco, drażniąco i rozpraszająco. Nie stosuje się ich w leczeniu ostrej fazy. Zawierają substancje biologicznie czynne pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, np. jad pszczół czy węży. Jeśli masz nadwrażliwość na składniki leku i jeśli jego działanie drażniące jest silne, lepiej ich nie stosować, aby nie wywołać jeszcze większego obrzęku.
• Witaminy. W okresie leczenia i dalszej rehabilitacji zaleca się stosowanie kompleksów multiwitaminowych. Zazwyczaj jest to grupa witamin z grupy B, których przedstawiciele biorą udział w zapewnieniu prawidłowego przewodnictwa nerwowego, a także witamin A i C, które wzmacniają ściany naczyń krwionośnych i poprawiają przepływ krwi. Przyjmowanie witamin zmniejsza zaburzenia przedsionkowe - zespół choroby lokomocyjnej, zawroty głowy, utratę słuchu.
• Chondroprotektory. Są to substancje sprzyjające odbudowie tkanki chrzęstnej krążków kręgowych odcinka szyjnego. Leczenie osteochondrozy szyjnej za pomocą chondroprotektorów prowadzi się przez długi okres czasu, 6-12 miesięcy.

Metody leczenia ortopedycznego

Nieprzyjemne objawy w odcinku szyjnym kręgosłupa często są wywoływane i pogłębiane przez nieprawidłową pozycję ciała podczas snu, długotrwałe narażenie na wymuszoną pozycję lub uraz. Dlatego w leczeniu choroby często stosuje się metodę taką jak kołnierz szyjny lub kołnierz Shants. Jest przepisywany indywidualnie dla każdego pacjenta, po konsultacji lekarskiej, ponieważ występuje w kilku odmianach. Obroża jest oprawionym w gęsty wałek, który zapina się na szyi i unieruchamia kręgi w wymaganej pozycji. Szyja nie zgina się zatem, a głowa nie obraca się na boki, co zapewnia unieruchomienie chorego miejsca, co jest istotne w okresach ostrych. Kołnierz szantowy może być również wykonany w formie dwóch wałków z warstwą nadmuchiwaną, do której pompowane jest powietrze za pomocą gumowej gruszki. Napompowanie warstwy pomiędzy rolkami rozciąga kręgosłup, co pozwala na zwiększenie szczelin międzystawowych w odcinku szyjnym kręgosłupa. Stopień rozciągnięcia określa lekarz; nie zaleca się samodzielnego rozwiązywania tego problemu, aby uniknąć uszkodzenia wiązek nerwowo-naczyniowych szyi. W okresie rekonwalescencji stosuje się w pełni nadmuchiwany kołnierz, który pozwala zachować pewną ruchomość szyi i głowy.

Obrożę można nosić w domu, nie dłużej niż 3 godziny dziennie, całkowity czas noszenia wynosi około miesiąca. Ostateczne zasady noszenia ustala lekarz w zależności od ciężkości stanu i występujących objawów.